پرنده ای دارم. به فکر قفسم هستم. اما پرنده ام دوست دارد آزاد باشد. می دانم که اگر در قفس نباشد به دور دستها پرواز خواهد کرد. می دانم گرم و سرد روزگار را خواهد چشید. می دانم پرنده ای خواهد بود که بتواند سنبله پرواز باشد. اما خودش را، صدایش را دوست دارم.

شوق پرواز را در بالهایش می بینم. می دانم که پرواز کردن را در آزادی خواهد آموخت نه در قفس. می دانم اگر در قفس باشد همیشه برایم آواز خواهد خواند.

قفس چیست؟ جز جایی برای گرفتن آزادی؟ جز خودخواهی من؟ پس من قفسم.

دومین پرنده ایست که در زندگی دوستش دارم. پرنده اولم، خود خواهان قفسی بود. اما دوست داشتم آزاد باشد تا آسمان را تجربه کند. از آزادی بسیار دل زده شد. پرواز کرد و رفت. من را در حسرت شنیدن نغمه ای برای جدایی تنها گذاشت.

این پرنده را نیز دوست دارم، می ترسم قفسی باشم که شوق پریدن را از او صلب کنم، همچنین از اینکه او را آزاد بگذارم تا پرواز کند می ترسم. ترانه جدایی را دوست ندارم، اما این را نیز دوست ندارم که پرنده ام مرا در حسرت شنیدن نغمه آزادی بگذارد.

زندگی ریسک بزرگیست. یاد گرفته ام خودخواه نباشم. یاد گرفتم که اگر پرنده ای را دوست دارم بگذارم آزاد باشد، اگر دوستم داشت بازگردد. دوست دارم قفسی با دری باز برای او باشم که به جای حصاری به دورش، جایی برای استراحت او باشم. دوست دارم به جای اینکه از روی غم برای من نغمه آواز کند، از روی شادی و شوق برای همه آواز کند تا همه از صدایش لذت ببرند. آری اینگونه او را به معنای واقعی دوست دارم. نه از روی خودخواهی.

پرنده ام پرواز کن. به امید روزی که باز گردی. به امید روزی که قفس کهنه ات را از یاد نبری. به امید روزی که به یاد داشته باشی قفسی با دری باز چشم براه تو مانده است و به امید روزی که برای قفست ترانه عشق را بخوانی.

قفست منتظر است.

و ماه در اوج آسمان می رود 

و ما در گوشه اي از شب

همچنان به گفت و گوي دست ها

گوش فرا داده ايم و ساكتيم

و در چشم هاي هم ، يكديگر را مي خوانيم

در چشم هاي هم ، يكديگر را مي بخشيم

و من همه ي دنيا را در چشم هاي او مي بينم

و او همه ي دنيا را در چشم هاي من مي بيند

و ما در چشم هاي هم ساكتيم

و در چشم هاي هم يكديگر را مي شناسيم

يكديگر را مي بينيم

و چشم در چشم هم

و گوش به زمزمه ي لطيف و مهربان دست ها خاموشيم

و ماه در اوج آسمان مي رود

سلام منم همان دل تنگ همیشگی ات

همان که چشم هایش از یاد تو پر اشک می شد

همانی که چند صباحی است که امانش بریده

خوب من حالت که خوب است

گمان کردم که مرا فراموش کردی

که جواب پیامهایم را نمی دهی با خود گفتم

حالا من چطور به این دل بگویم 

اخر نازنینم

ناز چشمهای تو به این سادگیها نیست که فکر می کنی

این دل خواهد مرد

اخر نمی دانم کجا دلم بد زبانی کرده

که این چنین دل گیرت کرده که نیامدی

اما هر کجا کوتاهی کرده تو به پاکی ان چشمهایت

ببخش

اگر نیایی وای بحال دلم می شود

وای به حال روزی که امیدت را از دست این

دل کوچکم بگیرند

ان موقع می شود که دیگر این نفسهایم با کوله باری

از بغض تو تنهایم خواهند گذاشت

می سپارمت به همان خدای اسمان ابی دلت

دوستت دارم به هر بهانه ای که بگویی

نمی دانم چرا عاشق شدم

شاید او خواست که من عاشق شوم

تا بدانم زندگی زیباست در پرتو عشق

عشق زیباست در حس کلام

و کلامی که به دل می نشیند

از شکوه پر هیاهوی نگاه عشق زیباست

اگر حتی او نخواهد دل دیوانه من را

 من از او فقط می خواهم

حس زیبای یک لبخند را

مگر از او چه می خواهم من

که می رنجاندم سپس می گوید دوستت دارم

و من می گویم

که دروغ است تمام حرفت

باز اه.. می کشد ومی گوید

عشق با رنجهایش زیباست

عشق با

دلتنگی پا برجاست

به هوای دیدن بارون بیا قدم بزن

سرنوشت خورشید وخودت بیا رقم بزن

خوشه ستاره ها پایین میان از اسمون

خواب تشنه سکوت این شب و بهم بزن

اگه باز دلت گرفته از زمین و از اسمون

حرفای دلتنگیتو بازم بیا به من بزن

از دل گلدون خالی میزنه سر یه جوونه

شاید این فقط یه موجه که توش عکس خودمونه

اشک اسمون چکیده روی سکوت اواز

تا تو گوش بدی صدامو می خونم از اغاز

به هوای دیدن بارون بیا قدم بزن

سرنوشت خورشید و خودت بیا رقم بزن

نمی دانم برای جواب سلام دلم

به چه اشتیاقی لبهایت را می گشایی

اما من این جا با بلندترین احساسم سلام می کنم

خوبی نازنینم

یک عالمه حرف دارم

حرفهایی که از دوریت انباشته شدند از کجا شروع کنم

نمی دانم

چه از اخر چه از اول شروع کنم

تمامش به تو ختم می شود

نوشتن این که پرنده های خیالم چقدر هوای

اسمان ابی ات را کرده اند

با این که دلم بی تاب سبزی چشم هایت شده

فقط می شود سیاه کردن این کاغذ

می شود پر کردن وقت تو

تویی که حتی زحمت خواندن نوشته هایم

را به خود نمی دهی

ناراحت نشو اخر دلتنگت که می شوم

فقط نوشتن این نامه ها ان هم به امید خواندنشان ارامم می کند

قول می دهم که هر وقت دلم هوایت را کرد

مدام برایت ننویسم

اما اگر دلم بهانه گرفت دیگر نمی توانم

تو به مهربانی وجودت ببخش

خوب من

 اگر روزی احساست به یاد این دل خسته هم افتاد

ازنگاه گرمت بی نصیب نگذارش

می سپارمت به همان خدای اسمان ابی دلت

دوستت دارم

به هر بهانه ای که بگویی

شب بخیر

او به رفتن بود و من در اضطراب
ديده ام گريان دلم بيمار بود

گفتمش از گريه لبريزم مرو
گفت جانا ناگريزم ناگريز

گفتم او را لحظه اي ديگر بمان
گفت مي خوام ولي دير است دير

در نگاهش خيره ماندم بي اميد
سر نهادم غمزده بر دوش او

بوسه هاي گريه آلودم نشست
بر رخ و بر لاله هاي گوش او

ناگهان آهي كشيد و گفت واي
زندگي گاه زيباست گاه زشت

گريه را بس كن مرا آتش مزن
ناگزيرم از قبول سرنوشت

شعله زد در من چو ديدم موج اشك
برق زد در مستي چشمان او

اشك بي طاقت در آن هنگامه ريخت
قطره قطره از سر مژگان او

از سخن مانديم و با رمز نگاه
گفت مي دانم جدايي زود بود

با نگاه آخرينش بين ما
های هاي گريه ها بدرود بود

چقدردلم برایت تنگ شده

انقدر که فقط نام زیبای تودران جای می گیرد

عزیز من ، قلب من

ای کاش می شد اشکهای طوفانی ام

را قطره قطره جمع کرد

تا تو در دریای غم الود ان غروب چشمانم را

نظاره کنی

ای کاش می شد فقط یکبار فریاد بزنم

دوستت دارم

و تو صدایم را می شنیدی

نمی دانم چطور،کجا وچگونه باید به تو برسم

ای کاش بجای عکس زیبایت

وجود نازنینت پیش رویم بود

و حرف های نا گفته ام را می شنیدی

به راستی که تو اولین عشق راستینم هستی

شاید در گذشته هرگز

این چنین عاشق نشده بودم

اما حال خوب می دانم که فقط با شنیدن نام زیبایت

چشمانم بی اختیار می بارد

ای امید اخرینم

بدان که هر روز هر ساعت و هر لحظه

به درگاه افریدگار تو دعا می کنم

تا فقط یکباربتوانم

چشمانم را زندانی نگاهت کنم

ندانستم که تو از تبار ما نیستی

هم کیش وهم دیار ما نیستی

ندانستم که من از اهل زمین

تو از اسمان

با من غریبه ای بیش نیستی

من کویر، تو باران

من وتوهم انتظار، اه ببخشید یادم نبود

تو که امام زمان نیستی

در این شبهای سکوتم

بجز یک واژه بیش نیستی

ندانستم که من سنگ ، تو شکستنی تر از

اینه خلوت چشمهایم که نیستی

ندانستم من کابوس شب

و توجز یک رویا بیش نیستی

چه بگویم

ندانستم که تو در باورم نیستی